ـ وقتی پر حرفی و سکوت ، راه نفست و بسته ـ

ـ وقتی پر اشکی و غرور ، راه واسه گريه ت نذاشته ـ

ـ وقتی پر دردی و دوستی ای که تا ته وجودت ريشه کرده،اجازهء دلخوری بهت نمی ده ـ

ـ وقتی حتی دلت نمياد مقصر بدونيش ـ

ـ وقتی به همهء زوايای وجوديت چنگ می زنی که بهش حق بدی ـ

 . . . .

بازم می تونی آروم باشی و مثه همیشه بگی بی خيال؟!

 ـ من می تونم!!!

چون می دونم ارزش دوستی با اون خيلی بيشتر از اين حرفاس!!!

*¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤* 

يه دوستی بود که می گفت :

”واسه درخت شدن ، اول بايد نهال بود!“

يه نهال تکيه گاه می خواد

تو تکيه گاه من می شی؟!

نذار کج بشم؛

باشه؟

ميسی!

"ناتانائیل! تنها خداست که نمی توان در انتظارش بود!!!"

(آندره ژید)

***

خواب خواب بودم...نه!بیهوش بودم...کوهنوردی 6 ساعته و پیاده روی 2 ساعته ی بعدش جونی واسم نذاشته بود! ... با بچه های دانشگاه یکی از دوستام رفته بودیم گلاب دره!...اگه یه موقع خواستین خودتونو راحت کنین و دست به خودکشی بزنین - و البته یه مرگ قهرمانانه داشته باشین - حتما برین اونجا!!!... به نظر من الاغ دره بود بجای گلاب دره!!! ... بی انصافی نمی کنم،خیلی خوش منظره بود... اما مسیرش افتضاح بود،افتضاح!!!... چیزی که بیشتر از مسیر اعصابمو خورد می کرد این بود که اختیارم دست خودم نبود!!! ... بگذریم...

نعش بی جونمو راحت و بی خیال روی تختم انداخته بودم... میون خواب و بیداری صدای دیلینگ دیلینگ آویز بالای در اتاقمو شنیدم... اما گیج تر از اونی بودم که بفهمم موضوع چیه ... نیم ساعت بعدش که با کوفتگی و درد وحشتناک زانوم - که از موهبات شیرین کوهنوردی و زمین خوردن بود! - از جام بلند شدم و اومدم تو هال ،دیدم قیافه ی همه یه جوریه! ... در مقابل قیافه ی خنگ و متعجب من جواب مامان یه جمله بود:دنیا رو آب ببره ، تو رو خواب می بره!!! ... اِ ! ... سیل اومده بود مگه؟! ... نخیر! ... زلزله تشریف آورده بودن ...

یه جورایی همه تو شوک بودن.... همه بهم زنگ زده بودن و حال همدیگرو پرسیده بودن ... پس موضوع جدی بود! ... اخبارم که خبر از کشته و زخمی می داد...
خوب ... این گذشت... اما جه تضمینی هست فردا - چرا فردا؟یه لحظه بعد! - اون زلزله ی موعود ، تهرانو به یه تپه خاک تبدیل نکنه؟! ... چقدر مطمئنی از اینکه فردا میون خرابه ها و خاک وخل دنبال عزیزات نگردی؟! ... فکر می کنی چقدر احتمال داشته باشه که یه روز دیگه رنگ این اسمونو ببینی؟! ... افسوس ... افسوس که همیشه فراموشی همپای آدماس و روزمرگی به فراموشی شون دامن می زنه! ... یکی شون خود من! چه فرقی کردم از دیروز تا حالا؟! ... هیچی... همون آدم مزخرفی که بودم هستم ...کی می خوام آدم شم خدا می دونه!!! ... وگرنه راه واسه عبرت زیاده ... همون حجله ای که آدم سر کوچه می بینه می تونه آدمو زیر و رو کنه ... ولی کیه که واقعا ببینه و بخواد درک کنه؟! ... (اگه آدم می خواست عبرت بگیره همون بم کافی بود... نمی دونم... واقعا لازمه که آدم خودش درس عبرت دیگران بشه؟!)

امروز یا فردا فرقی نمی کنه ... بالاخره یه روز میاد و هممونو به سخره می گیره ... میاد و به اینهمه وابستگی پوچ می خنده ... دیروز شاید آروم خندید ، اما امان از قهقهه ش!!!

جالبه! ... چقدر ما حرف الکی زیاد می زنیم ... می شینیم و هی با خودمون غر غر می کنیم که خدایا جونم و بگیر و خلاص! ... اما می خوام ببینم کدوم آدمی حاضره وقتی زمین زیر پاهاش می رقصه ، همونجا بشینه و منتظر بشه آوار بیاد رو سرش؟! ... واقعا که حرف هیچکدوممون حرف نیس!

ولی هنوزم می گم ... اگه قراره کسی بره ، کاش همه با هم بریم!

***

پ.ن:

حالگیری اساسی یعنی اینکه وقتی بعد از یه اعصاب خوردی وحشتناک سر خراب شدن قالب وبلاگ ، بعدشم یه روز و نصفی خرابی خط تلفن ، امروز خبر مرگت نشستی و داری چرندیات می ریزی تو شیکم وبلاگت ، یه دفه برق بره و هرچی نوشتی بپره!!! ... اه ، لعنت به ...

راستی به چی؟؟؟؟