"ما آدما چقدر عجيبيم!"

اين چيزيه که هرروز که می گذره بيشتر بهش می رسم...

خودت قضاوت کن...

يه روز خوب رو باهاش می گذرونی.يه قراری که به طور اتفاقی پيش اومده.وقتی اون لحظه ها می گذرن تازه انگار می فهمی چقدر دلت تنگ شده بوده و نمی دونستی!!

ازش ناراحت و دلخوری.به خودت می سپاری ايندفعه ديگه وقتی ديدش  همه بغضت رو بيرون بريزی.مياد.تويی و شوق حضورش.می ره.تو می مونی و بغضی که مجال باز شدن پيدا نکرده!!

صدبار می گه.می گه که از گل رز خوشش نمياد.چون ازش خاطره بدی داره.اما تو بازم واسش می خری.چون دوست داری به شيوه ی خودت بهش بگی که دوسش داری!!(شکنجه عاشقانه!!)

واسه شنيدن صداش پرپر می زنی.از صبح صدبار خونه رو می ری بالا و ميای پايين.اما وقتی زنگ می زنه طوری باهاش حرف می زنی که حس می کنه اصلا خوشحال نشدی.دست خودتم نيست.انتظار کسلت کرده!!

آرزوته که موفقيت و خوشحالی شو ببينی.اما کافيه فقط يه بار تو يه روز گند رو گذرونده باشی و اون يه روز عالی رو!اون وقته که با خودت صادق می شی و می بينی که يه چيزی اوت ته ته های دلت سنگينی می کنه!!

دلت واسش تنگه.می خوای يه قرار بذاری و ببينيش.اما می بينی که قبل از اينکه تو چيزی بگی با کس ديگه ای قرار داره.نتيجه اين می شه که اون روز رو زهرش می کنی.چون دلت می خواسته با تو باشه!!

گمش می کنی.وقتی پيداش می کنی به جای اينکه بغلش کنی و از حضورش مطمئن بشی شروع می کنی به داد زدن و دعوا کردن که کجا بودی!!

(مثل من که واسه نيم ساعت گمت کرده بودم و توی اون نيم ساعت هزار بار جون دادم!!فقط فرق من اين بود که وقتی پيدات کردم بارون وجودم مجال فرياد نمی داد...)

بازم بگم؟!

نمونه ها اونقدر زيادن که فکر کنم کاملا حق داشته باشم بگم...

"ما آدما چقدر عجيبيم!"

ـ مرمر ـ

داشتم دانلودت می کردم.

چرا؟!

چرا درست وقتی که به ۹۹٪ رسيده بودم،

                         خودت رو از دنيام dc کردی؟!

-اين انصافه؟!-

مرمر