بوق نزن!
ماشین ها
به احترام نم چشم هایی ایستاده اند
که بزرگترین نگرانی شان
پریدن سرخی چراغ و
باز شدن گره دست هاست...

گاه
آرزوها
چقدر کوچک٬
چقدر دست نیافتنی
می شوند...

اگر
ماهی های کوچک اسیر تُنگ
رقصِ هنگام تحویل را
فراموش نمی کردند٬
ایمان می آوردم
به تغییر ناگهانی و
نجات نوع بشر و
 حَوّل حالنا الی احسنِ الحال!
.
.
.
ماهی هم
ماهی های قدیم!!

پ.ن: هپی نیو یر!